ရိုးရွင္းေသာ ဗုဒၶ၀င္ ( ၂ )

လူ ့ေဘာင္ကို စြန္ ့ခြာလာေသာ ေဂါတမရဟန္းသည္ ပထမဦးစြာ အာဠာရ ကာလာမထံ ခ်ဥ္းကပ္ကာ တရားလမ္းစဥ္မ်ားကို ေလ့က်င့္ခဲ့သည္။ အာဠာရကာလာမဧ။္ အထြတ္ျမတ္ဆံုးတရားသည္ အကိဥၥညာယတနစ်ာန္ျဖစ္ေသာ အရူပစ်ာန္ ေလးပါးမွ တတိယစ်ာန္ျဖစ္ဧ။္။ ထိုစ်ာန္တရားသည္ ဒုကၡအားလံုးတို ့ဧ။္ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာ နိဗာန္တရား မဟုတ္ေသးသျဖင့္ အာဠာရကာလာမ ထံမွထြက္ခြာခဲ့သည္။

ထို ့ေနာက္ ဥဒကရာမပုတၱနွင့္ ေတြ ့ကာ ေန၀သညာ နာသညာယတနစ်ာန္ကို ရခဲ့ျပန္သည္။ ထိုစ်ာန္သည္လည္း ခ်ဳပ္ျငိမ္းရာအမွန္ နိဗာန္တရားမဟုတ္သျဖင့္ ဥဒကရာမပုတၱထံမွ ထြက္ခြာခဲ့ျပန္သည္။

ဟိုမွသည္မွ တရားရွာရလိမ့္နိုးနိုးျဖင့္ မဂဓတိုင္းတစ္ခြင္ လွည့္လည္ခဲ့ေနရာမွ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဥရုေ၀လေတာအုပ္သို ့ဆိုက္ေရာက္လာဧ။္။ ထိုအရပ္ေဒသသည္ ေျမအေနအထားေကာင္းကာ ေတာအုပ္ကလည္း တင့္ေတာင္းတင့္တယ္ရွိ၏။ ျမစ္ငယ္တြင္ ေရသည္ သန္ ့ရွင္းၾကည္လင္၏။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္၀ိုက္တြင္လည္း ဆြမ္းခံရြာမ်ားရွိျခင္းေၾကာင့္ သည္ေနရာကား တရားအားထုတ္ရန္ အေကာင္းဆံုးဟု သတ္မွတ္ေရြးခ်ယ္ခဲ့သည္။ ထိုေနရာတြင္ ကိုယ္နွင့္ စိတ္အတြင္းမွ အကုသိုလ္စိတ္မ်ားကို ခြာခ်ရန္အတြက္ အျပင္းအထန္ၾကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့သည္။ အစားအစာကို ေလ်ွာ့စားကာ ထိုင္ရာမထက်င့္ေသာေၾကာင့္ ေနာက္ဆံုးတြင္ အရိုးေပၚအေရတင္ ေသလုေမ်ာပါး ေ၀ဒနာကို ခံစားခဲ့ရသည္။ လမ္းစဥ္အမွားအား ၆နွစ္တုိင္တိုင္ က်င့္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေသလုေမ်ာပါး ေ၀ဒနာကို ရရွိလာရ၏။ ဤလမ္းစဥ္ကို ဆက္၍က်င့္ေဆာင္ေနပါလ်င္ ေသပြဲ၀င္ရံုသာ ရွိမည္ကို ဆင္ျခင္မိေသာ ေဂါတမရဟန္းသည္ ထိုလမ္းစဥ္က်င့္မွဳကို ရပ္တန္ ့ကာ မိမိက်င့္လာခဲ့ေသာ တရားမ်ားကို ျပန္လည္ ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ခဲ့သည္။ ထိုေနာက္ အစားအစာတို ့ကို ျပန္လည္စားေသာက္ကာ ပထမစ်ာန္၊ ဒုတိယစ်ာန္၊ တတိယစ်ာန္၊ စတုတၳစ်ာန္တို ့ကို ၀င္စားခဲ့သည္။ ထို ့ေနာက္ ပထမယံတြင္ ပုဗ္ေဗနိ၀ါသဥာဏ္ (ဘ၀မ်ားစြာ က်င္လည္ခဲ့သမွ်ကို ျပန္လည္ေအာင့္ေမ့နုိင္ေသာဥာဏ္) ။ မဇၥ်ိမယံတြင္ ဒိဗ္ဗစကၡဳဥာဏ္ (သတၱ၀ါအနႏၱတို ့ ထိုထိုဘ၀မ်ားသို ့ ကံအားေလ်ာ္စြာ လားရေရာက္ရပံုကို သိျမင္ေသာဥာဏ္) ။ ဤေလာကီစ်ာန္မ်ားကို အေျချပဳကာ ေဂါတမရဟန္းသည္ ဒုကၡကို သိလာခဲ့သည္။ ဒုကၡျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းကို သိလာခဲ့သည္။ ဒုကၡခ်ဳပ္ရာ ေနရာကို သိလာခဲ့သည္။ ဒုကၡခ်ဳပ္ရာသို ့သြားေသာ လမ္းေၾကာင္းကို သိလာခဲ့သည္။ ဤသို ့သိရွိလာေသာေၾကာင့္ လြတ္ေျမာက္ရာအမွန္တရားကို သိရွိကာ အတုမရွိဘုရားရွင္ အျဖစ္ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။





(၀ဏၰသီရိေရးသားေသာ ညီေတာ္အာနႏၵာ၏ တစ္သက္တာမွတ္တမ္းကို မွီျငမ္းပါသည္။)