ဘုရားရွင္သည္ တရားမွန္အား မည္သူ ့ကို ေဟာရပါမည္လဲဟု စဥ္းစားရာတြင္ ငါေဟာေသာတရားကို လ်င္ျမန္စြာ သိနိုင္ေသာ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးတို ့ကုိ ေဟာၾကားရန္ စဥ္းစားမိ၍ ဗာရာဏသီအနီးရွိ မိဂဒါ၀ုန္ေတာသို ့ၾကြလာခဲ့သည္။ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦး ထံသို ့ေရာက္ေသာအခါ ဘုရားရွင္သည္ ငါသည္ ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ ဘုရားရွင္အျဖစ္သို ့ေရာက္ေၾကာင္းေျပာလ်ွင္ ပဥၥ၀ဂၢီ ငါးဦးတုိ ့သည္ ဒုကၠရစရိယာ အက်င့္က်င့္စဥ္ကပင္ တရားထူးကို မရခဲ့ေသာ သူသည္ ရပ္တကာ ရြာတကာလွည့္လည္ေနကာမွ ဘယ္မွာရနိုင္လိမ့္မည္နည္းဟု ဆိုကာ တရားနာရန္ ျငင္းဆန္ၾကသည္။ ဘုရားရွင္က အသင္တို ့ထင္သည့္အတိုင္း မဟုတ္ေၾကာင္းရွင္းကာ ဒုတိယအၾကိမ္၊ တတိယ အၾကိမ္ ထပ္မံေခၚကာ ရွင္းျပရေလသည္။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ဘုရားရွင္က ရဟန္းတို ့ငါသည္ အဘယ္တုန္းကမ်ား သင္တို ့ကို ဤသို ့ေသာစကားမ်ိဳး ေျပာဘူးပါသေလာ ဟုေမးရာ မေျပာဘူးေၾကာင္းကို ေျဖၾကားကာ ဘုရားရွင္၏ တရားကို နာၾကားၾကေလသည္။
ထိုအခ်ိန္ကာလက ကာမဂုဏ္အာရံုကို မွီ၀ဲသူတို ့သည္လည္း ယမ္းကုန္မီးကုန္ေပ်ာ္ပါးေန၍၊ တရားရွာသူတို ့သည္လည္း မိမိ၏ခႏၶာကို မီးကုန္ယမ္းကုန္ နွိပ္စက္ညွင္းပန္းကာ ရွာေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။
ထို ့ေၾကာင့္ ဘုရားရွင္သည္ ပထမဦးစြာ ထိုအစြန္းနွစ္ဖက္ျဖစ္ေသာ အယုတ္တရားကို မက်င့္ရန္ေျပာေလသည္။ ထိုတရားနွစ္ပါးသည္ ဘုရားရွင္ကိုယ္တိုင္ ေတြ ့ၾကံဳခဲ့ေသာ အယုတ္တရား ၂ ပါးလည္းျဖစ္ေပသည္။ ဘုရားရွင္သည္ ထို ၂ပါးတို ့မွ လြတ္ေသာ အလယ္အလတ္လမ္းစဥ္ မဇၥ်ိမ ပဍိပဒါအက်င့္ ကိုထိုးထြင္း သိျမင္ခဲ့သည္။ ထိုလမ္းစဥ္သည္ကား ----------------------
(၁) သမၼာဒိဌိ ေကာင္းစြာအယူကို ယူျခင္း (ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ျဖစ္စရာ မေကာင္းေသာအယူကို မယူျခင္း)
(၂) သမၼာသကၤပၸ ေကာင္းစြာၾကံစည္ျခင္း (ရာဂ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ျဖစ္စရာ မေကာင္းေသာ အၾကံကို မၾကံျခင္း)
(၃) သမၼာ၀ါစာ ေကာင္းစြာေျပာဆိုျခင္း (မေကာင္းေသာစကား ေျပာဆိုျခင္းမွ ေရွာင္ျခင္း)
(၄) သမၼာကမၼ ႏၱ ေကာင္းစြာျပဳလုပ္ျခင္း (မေကာင္းေသာ အျပဳအမူကို ေရွာင္ျခင္း)
(၅) သမၼာအာဇီ၀ ေကာင္းစြာအသက္ေမြးျခင္း (မေကာင္းေသာ အရာျပဳလုပ္၍ အသက္ေမြးျခင္းမွ ေရွာင္ျခင္း)
(၆) သမၼာ၀ါယာမ ေကာင္းစြာအားထုတ္ျခင္း( မဆုတ္မနစ္ အားသစ္စိုက္ထုတ္ျခင္း)
(၇)သမၼာသတိ ေကာင္းစြာေအာက္ေမ့ျခင္း (မေမ့မေလ်ာ့ တရားသေဘာသက္၀င္ျခင္း)
(၈) သမၼာသမာဓိ ေကာင္းစြာတည္ၾကည္ျခင္း (တရားအသိအျမင္ တည္ၾကည္ခုိင္ခ့ံျခင္း)
ဤရွစ္ပါးကို သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဟူ၍ သံုးပါးျဖင့္ ျပဆိုလ်ွင္
ေကာင္းစြာ ေျပာဆိုျခင္း၊ ေကာင္းစြာျပဳလုပ္ျခင္း နွင့္ ေကာင္းစြာ အသက္ေမြးျခင္းသည္ သီလမဂၢင္ျဖစ္သည္။
ေကာင္းစြာ အားထုတ္ျခင္း၊ ေကာင္းစြာ ေအာက္ေမ့ျခင္း နွင့္ ေကာင္းစြာ တည္ၾကည္ျခင္းသည္ သမာဓိမဂၢင္။
ေကာင္းစြာ အယူ ယူျခင္းနွင့္ ေကာင္းစြာ ၾကံျခင္းသည္ ပညာမဂၢင္ျဖစ္သည္။ `
ဤမဂၢင္အက်င့္ကို က်င့္ျခင္းအားျဖင့္ ဒုကၡခ်ဳပ္ရာအမွန္ နိေရာဓသစၥာဟုေခၚေသာ နိဗာန္ကို ရေပလိမ့္မည္။
နိေရာဓသစၥာသည္ အထင္အရွားရွိေနပါလ်က္ အမွန္အတိုင္း မျမင္ေတြ ့နုိင္ျခင္းမွာ ဒုကၡကို ဒုကၡဟူ၍ မသိျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပသည္။ ထို ့ေၾကာင့္ ဒုကၡသစၥာ ဆိုသည္မွာ အိုျခင္း ဆင္းရဲ၊ နာျခင္း ဆင္းရဲ၊ အသစ္တစ္ဖန္ ေပၚျခင္း ဆင္းရဲ၊ မခ်စ္ခင္ မနွစ္သက္ေသာ သက္ရွိ သက္မဲ့ သခၤါရ တို ့နွင့္ ေပါင္းရျခင္း ဆင္းရဲ၊ ခ်စ္ခင္နွစ္သက္အပ္ေသာ သက္ရွိသက္မဲ့ သခၤါရတို ့နွင့္ ေကြကြင္းရေသာဆင္းရဲ၊ ေတာင့္တတိုင္း လိုခ်င္တိုင္း မရျခင္း မျပည့္စံုျခင္း ဆင္းရဲ၊ တို ့ျဖစ္ေပသည္။ ထိုဒုကၡကို ျဖစ္ေစေသာ အေၾကာင္းတရားကို သမုဒယသစၥာဟု ေခၚေလသည္။
သမုဒယသစၥာ ဆိုသည္မွာ နွစ္သက္ျခင္း တပ္မက္ျခင္းနွင့္ တကြျဖစ္ေသာ ကာမဂုဏ္တို ့၌ ခံုမင္တတ္ေသာ တဏွာျဖစ္သည္။
ကာမ တဏွာ အဆင္း၊ အသံ၊ အေတြ ့၊အရသာ စေသာ ျပင္ပအာရံုကို ခင္တြယ္ေသာစိတ္
ဘ၀ တဏွာ ဘ၀သည္ ထာ၀ရတည္ျမဲေနသည္ဟု စြဲလန္းျခင္း တဏွာ
၀ိဘ၀ တဏွာ ေသလ်ွင္ ဘာမွမရွိ အားလံုးျပတ္သည္ဟု ယူဆစြဲေနေသာ တဏွာ
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရလ်ွင္ စြဲလန္းတဏွာမ်ားေၾကာင့္ ဒုကၡမ်ားစြာ ေပၚေပါက္ေနသျဖင့္ ၎ ဒုကၡျငိမ္းေစရန္ မဂၢင္တည္းဟူေသာ လမ္းစဥ္ကို က်င့္ကာ ဒုကၡအေပါင္းမွ ျငိမ္းေစေသာ နိေရာဓသစၥာမည္ေသာ နိဗာန္ကိုရနိုင္သည္။
ဒုကၡကို သိကာ သမုဒယကို စြန္ ့ပယ္၍ နိေရာဓကို မ်က္ေမွာက္ျပဳရန္ မဂၢသစၥာကို ပြားမ်ားရေပမည္ ဟု ဘုရားရွင္မွ ဆံုးမေဟာၾကားခဲ့ေလသည္။
(၀ဏၰသီရိေရးသားေသာ ညီေတာ္အာနႏၵာ၏ တသက္တာမွတ္တမ္းကို မွီျငမ္းပါသည္)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment