messenger နွင့္ ေဆြးေႏြးျခင္း

messengerforbuddhist.blogspot.com ပိုင္ရွင္ ေရးသားထားေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္လည္ ေဆြးေႏြးျခင္းျဖစ္ပါတယ္။

(၁) ၾကီးလိုက္ၾကီးလားဟ ေခါင္းစဥ္
သူအဓိက ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ လူမ်ိဳး၊ အရပ္အေမာင္း၊ အမ်ိဳးသမီးဦးေရ၊ နိဗာန္၊ ငရဲတို ့အေၾကာင္းျဖစ္ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားဟာ အိႏၵိယႏြယ္ ဘုရင္မ်ိဳးဆက္မွ ဖြားျမင္ခဲ့ပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားဟာ လူသားစင္စစ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီေခတ္ အဲဒီအခါက လူေတြရဲ့ ပံုစံအတြင္းမွာပဲရွိမွာပါ။ တစ္ခုပဲကြာတာပါ။ အဲဒါကေတာ့ က်က္သေရရွိတဲ့ ရုပ္လကၡဏာပါ။ ဒါကေတာ့ အခုေခတ္မွာလဲ လူအမ်ိဳးအစားခ်င္းတူေပမဲ့။ က်က္သေရမဲ့တဲ့ရုပ္ရည္နဲ့ က်က္သေရရွိတဲ့ ရုပ္ရည္ဟာ အင္မတန္မွ ကြာပါတယ္။
ျမတ္စြာဘုရားဟာ သိဒၶတၳမင္းသား ဘ၀မွာတုန္းက ယေသာ္ဓရာ အမွဴးရွိေသာ ေမာင္းမမိသံမ်ားစြာနဲ့ ေႏြ၊မိုး၊ေဆာင္း ရာသီမ်ားအလိုက္ ေဆာက္လုပ္ထားတဲ့ နန္းေဆာင္မ်ားမွာ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ ေတးသံမ်ားနဲ့အတူ လူတကာထက္ သာလြန္ေသာ မင္းစည္းစိမ္ကို ခံစားခဲ့ပါတယ္။
နိဗာန္ဆိုတာ ဒုကၡခ်ဳပ္ျငိမ္းရာပါ။ အသင္ အခုခ်က္ခ်င္း အနိစၥကို သိလို ့ ဒုကၡကို မုန္းျပီး မဂၢင္ကိုက်င့္ရင္ ဘာ၀နာကိုပြားရင္ အခု သင္ထိုင္ေနလ်ွင္လည္း ထိုင္ေနသလို၊ ရပ္ေနရင္လည္း ရပ္ေနရင္းက နိဗာန္ကို မ်က္ေမွာက္ျပဳနုိင္ပါတယ္။
ငရဲဆိုတာ ေသာကပရိေဒ၀၊ ေဒါမနသ၊အလိုမျပည့္၊ စိတ္ဒုကၡ၊ ရုပ္ဒုကၡခံစားေနရတာပါ။ စိတ္ငရဲကေတာ့ သင္အခုထိုင္ေနရင္း ရပ္ေနရင္းကေန သင္စိတ္ကို ျဖဴေအာင္မထားနုိင္ရင္ စိတ္ေသာကေတြေၾကာင့္ ငရဲေရာက္ေနတာပါ။ ေနာက္ ခႏၱာဒုကၡေတြ ့ခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္ေကာရုပ္ပါ ငရဲက်ေနပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ့ ခႏၱာဒုကၡေတြ ့ေပမဲ့ စိတ္က နိဗာန္ေရာက္ေနလို ့ရပါတယ္။ ေရွးဇာတ္နိပါတ္ေတာ္ေတြထဲမွာ က်ားကိုက္ခံေနရတဲ့ ရဟန္းဟာ အနိစၥကို အာရံုျပဳထားလို ့က်ားကိုက္ျခင္းအနာကို မခံစားရပဲ။ နိဗာန္၀င္စားရင္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူတယ္လို ့ဆိုထားပါတယ္။ တကယ္အဓိက ကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ့ စိတ္ရဲ့ ခံယူမွုပါပဲ။ ဒါကို သိပၸံေခတ္မွာလည္း ေတြ ့နုိင္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ့ေရာဂါတူ လူနာတိုင္းက ေရာဂါကို တုံ ့ျပန္ပံု မတူပါဘူး။ တကယ္ တရားရွိတဲ့လူက ေသမွာကို မေၾကာက္ဘူး။ ေရာဂါၾကီး မဆိုထားနဲ့ နာက်င္မွဳကို ခံနုိင္ရည္ရွိသူနဲ့ မရွိသူ ကိုက ကြာေသးတာပဲ။ ဒီကမၻာမွာ ငါဆိုတာမရွိဘူး။ ငါ့ကိုယ္ငါသာ ပိုင္လ်ွင္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ငါ့ကို တစ္ဦး တစ္ေယာက္ကသာ ျပဳလုပ္စီမံခဲ့ရင္ ငါမလိုခ်င္တဲ့ အရာေတြ ဘယ္ျဖစ္လာမလဲ။ စိတ္ထားေကာင္းတဲ့ ငါ့ဆရာသည္လည္း ငါ့ကို ဒုကၡျဖစ္ေအာင္ ျပဳလုပ္စီမံပါ့မလား။ (သင့္ေၾကာင့္ သင့္ဆရာ အက်ပ္မရိုက္ပါေစနဲ့)